ในโลกของการทำงาน
ผมมักได้ยินใครต่อใคร มองภาพความสำคัญของงานของหน่วยธุรกิจ
อันดับแรกๆก็คงหนีไม่พ้นส่วนสร้างรายได้ และส่วนบริหาร
 
แต่บางครั้งก็คงจะเคยได้ยินใครต่อใครปรามาส
หน่วยงานเราว่าเป็นหน่วยงานสนับสนุน
 
ผมเจ็บมาก ที่ได้ยินคนในองค์กรพูดว่า
HRเป็นหน่วยงานใช้เงิน เป็นหน่วยงานที่ไม่สร้างรายได้ให้กับองค์กร
 
 
ภาพที่สายตาคนมองว่าคนทำงานอย่างเราคือการเรียกคนมาพูดคุย นั่งวางมาด
 
ผมคงต้องขอแย้งว่า
 
ถ้าธุรกิจไม่มีทรัพยากรมนุษย์ หน่วยงานก็คงขับเคลื่อนต่อไปไม่ได้
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น การจะำไปพูดอะไรกับใคร มันต้องมีข้อมูลไปนั่งยัน นอนยัน ว่าฉันน่ะ ไม่ได้มานั่งอู้นะเฟ้ย
 
ผมขอยกตัวอย่างเครื่องชี้วัดการทำงานของ recruiter คืออะไีร
 
 
คือการมีผู้สมัครงานเข้ามากรอกใบสมัครเท่าไหร่?
จำนวนสัมภาษณ์ สัดส่วนผู้สมัครและจำนวนที่รับคิดเป็นอัตราส่วนเท่าไหร่?
สามารถมีการว่าจ้างได้เท่าไหร่ เฉลี่ยวันละ x คน เทียบเป็นรายเดือน รายไตรมาส เทียบกับปีปัจจุบันและข้อมูลในอดีต
 
เช่นการคิดประสิทธิภาพการว่าจ้าง ของรีครูทฝ่าย เทียบเดือนสิงหาคมปี 2010 กับปี 2011
 
เช่นว่าสามารถมีการว่าจ้างตก 14 คน/เดือน มากกว่าปีที่แล้ว เฉลี่ย 0.48 คน/ เดือน ยอดเพิ่มขึ้นกี่ %
แต่งบประมาณที่ใช้ เพิ่ม/ลด xเท่าไหร่
ช่องทางการรับคน ช่องทางไหนรับคนได้เป็นสัดส่วนคิดเป็นกี่ %
ใช้เวลาในการปิดรับคนเท่าไหร่
 
ที่สำคัญอัตราส่วน turnover ของพนักงานใหม่เท่าไหร่
 
โอ้ยยยย นั่งเก็บข้อมูลไปตอบนายนี่ก็เหนื่อยเนอะEmbarassed
 
 

Comment

Comment:

Tweet